Onderzoekers van het Whittemore Peterson Institute onder leiding van Judy Mikovits, hebben, in samenwerking met het Nationale Kanker-Instituut in de VS (NC), in een recente studie vastgesteld dat veel ME/CVS-patiënten (ca. 67%) een aktieve XMRV-infektie hebben.

Voor het persbericht van het Whittemore Peterson Institute klikt U op onderstaand logo:

XMRV staat voor xenotropic murine leukemia virus-related virus (klik hier):

een virus dat ooit overgesprongen is van de muis op de mens (xenotroop).

XMRV is een retrovirus (klik hier of hier), net als HIV.

Dat wil zeggen dat hun genetisch materiaal opgeslagen is in de vorm van RNA,

dat bij infectie van een gastheercel in DNA kan worden omgezet.

De naam retrovirus wijst erop dat dit een omkering is van het normale procedé,

waarbij DNA in RNA wordt omgezet.

Door middel van het enzym integrase dat het virus produceert

kan dit DNA worden ingebouwd in het genoom (erfelijk materiaal) van de gastheercel.

Het XMRV-virus kan via het genetisch materiaal aan het nageslacht worden doorgegeven.

Daarnaast zijn er aanwijzingen dat dit virus via bloed en sex overgedragen kan worden.

Het lijkt erop dat overdracht van het virus niet via de lucht kan geschieden.

De onderzoekers kwamen onlangs op het idee om

het bloed op DNA van ME/CVS-patiënten het XRMV-virus te onderzoeken,

omdat in 2007 ontdekt is dat dit virus een rol speelt bij prostaatkanker (klik hier of hier) én

omdat bij prostaatkanker en ME/CVS heel vaak sprake is van de RNAse-L-fragmentatie.

Mensen die het virus bij zich dragen (eigen genoom) of via bloed besmet worden,

kunnen het virus waarschijnlijk niet kwijt raken, maar wel onder kontrole houden.

Wellicht leidt een verzwakte afweer ertoe dat het virus de overhand krijgt.

Opvallend en onruststellend is dat 4% van de gezonde (?) personen ook geïnfecteerd was.

Het XMRV-virus veroorzaakt enerzijds inflammatie en anderzijds immuundysfunctie,

leidt tot het afwijkende “cytokineprofiel” dat sterk lijkt op dat van veel patiënten én

kan zich goed vermenigvuldigen als het RNAse-L-systeem niet goed funktioneert.

Bovendien lijkt dit retrovirus, net als HIV,

andere virussen etc., zoals EBV en HHV6, etc. in staat te stellen zich te vermenigvuldigen

Kortom, het XMRV-virus lijkt zeer veel te kunnen verklaren.

Uiteraard is de ontdekking van groot belang voor ME/CVS-patiënten (medicijnen!?),

maar een paar kanttekeningen zijn zeker op zijn plaats:

• Het is goed mogelijk dat dit virus niet de primaire oorzaak is,

maar een gevolg is van een verzwakte afweer (veroorzaakt door ?)

• In deze studie bleek ca. 2 op de 3 patiënten geïnfecteerd was.

Hoe zit dat dan met die andere 33% van de ME/CVS-patienten?

Enigszins geruststellend en los van de oorzaak-gevolg-vraag:

In een vervolgstudie (nog niet gepubliceerd) is gebleken

dat 95% (!) van de ME/CVS-patiënten antistoffen tegen XMRV aanmaakt.

• De studie moet herhaald worden om geaksepteerd te worden.

Het is verstandig dat dit in een ander deel van de wereld gebeurt,

om volledig uit te sluiten dat het een plaatsgebonden infektie betreft.

Los van die kanttekeningen:

Mensen met ME/CVS-patiënten zijn vaak geïnfekteerd met een zeer vervelende infektie,

die het afweersysteem aktiveert (“griepgevoel”), verzwakt en ontregeld.

Ik neem aan dat de “vermoeidheidsdeskundigen” van der Meer en Wessely,

die in de media lieten doorschemeren

dat er waarschijnlijk meer aan de hand is dan een infektie (psycho-bla-bla) én

dat zij er bijna zeker van zijn dat zij het bewijs zullen kunnen ontkrachten,

in de toekomst waarschijnlijk een bloedtransfusie van ME/CVS-patiënten zullen weigeren.

In de media:

Klik op onderstaande logo's om de artikelen te kunnen lezen:

Voor een radiodokumentaire (met interviews) klik op onderstaand logo.

Altijd moe

Virus de boosdoener?

8-10-2009, 18:00

http://noorderlicht.vpro.nl/artikelen/42589421/

Chronische vermoeidheid, ruim 1 procent van de wereldbevolking heeft er last van. Maar wat verklaart de ziekte? Opvallend nieuws uit Amerika: veel vermoeide mensen hebben een virus in het bloed. Bingo?

Geen ziekte waar wellicht zoveel onduidelijkheid over bestaat als het chronisch vermoeidheid syndroom, ook bekend als CVS of ME. Neem alleen al het áántal chronisch vermoeide mensen. De getallen lopen uiteen van zes tot maar liefst zeventien miljoen mensen wereldwijd.

De klachten dan? Die variëren van jarenlang moe zijn tot hoofdpijn, spierpijn, duizeligheid, concentratie- en geheugenverlies. CVS wordt pas vastgesteld, nadat alle andere mogelijke ziekten zijn weggestreept. En de oorzaak? Daarover tasten onderzoekers nog volledig in het duister.

Gevolg is dat chronisch vermoeiden vaak op weinig begrip uit hun omgeving kunnen rekenen: "Ja hallo, ik ben ook wel eens moe." En: "Je moet je niet zo aanstellen." Zo raken patiënten ‘vrienden’ kwijt. Aan een arbeidsongeschiktheidsverklaring komen is al helemaal een crime.

Virus in bloed

Opvallend nieuws over de vermoeidheidsziekte is deze week te lezen in het toonaangevende vakblad Science. Daarin melden Vincent Lombardi van het Whittemore Peterson Institute (VS) en collega's dat maar liefst tweederde van de CVS-ers het virus XMRV in hun bloed hebben.

Aanvankelijk trok XMRV Lombardi’s aandacht, omdat onlangs bleek dat een kwart van alle patiënten met prostaatkanker dit virus in hun kankercellen hebben. En bekend is dat zowel deze kankerpatiënten als mensen met CVS het anti-virusstofje RNase L in hun bloed hebben.

Lombardi onderzocht bloed van 101 CVS-patiënten dat in een vriezer opgeslagen lag. Tweederde van die groep bleek dus besmet met het virus. Terwijl slechts 4 procent van de 218 gezonde proefpersonen besmet was. Het virus bleek ook nog eens behoorlijk besmettelijk en een heftige afweerreactie op te roepen. Bingo? Is het virus de oorzaak van alle moeheid?

Double check

Internist en CVS-onderzoeker Jos van der Meer van het UMC St Radboud noemt het onderzoek verrassend. Hij heeft de publicatie direct doorge­stuurd naar zijn afdeling virologie. Mogelijk willen ze in Nijmegen de proeven van Lombardi herhalen om te kijken of ze dezelfde resultaten kunnen behalen. De Nijmegenaar heeft jaren gezocht naar een virologische verklaring voor de ziekte, maar dat op een laag pitje gezet, omdat er niets uitrolde.

Van der Meer is ook verbaasd: "Van een blad als Science mag je verwachten dat ze ook een tweede onderzoek publiceren dat de resultaten van Lombardi bevestigt. We hebben in het verleden namelijk nogal wat zogenaamde CVS-boosdoeners voorbij zien komen: van een enterovirus tot de bacterie Mycoplasma fermentans. Al die verdenkingen hebben andere onderzoekers - onder meer wij in Nijmegen - steeds onderuit gehaald. Ik ben bang dat dat nu weer zou kunnen gebeuren."

Niet waterdicht

Want hoewel het werk van Lombardi keurig is uitgevoerd, is het onderzoek waarschijnlijk niet waterdicht. Zo is het bijvoorbeeld opvallend dat het DNA van de XMRV-virussen voor 99 procent op elkaar lijkt. Omdat je meer genetische variatie mag verwachten, zou het dus goed kunnen dat alle bloedmonsters per ongeluk met één en hetzelfde XMRV-virusje besmet zijn. En de Amerikaan baseert zijn werk ook op omstreden onderzoek, naar bijvoorbeeld het eiwit RNase L.

Waarom publiceert Science zo'n artikel dan toch? "Omdat het onderwerp hot is", aldus Van der Meer. "We weten nog zo weinig over CVS. Een verklaring voor de ziekte vinden, dat wil iedereen wel op zijn naam hebben."

Voor een ‘Eureka’ lijkt het dus nog wat vroeg. Het is nog niet duidelijke of XMRV daadwerkelijk de veroorzaker van CVS is. Bovendien is het eerst afwachten of de proeven van Lombardi met succes herhaald kunnen worden, want wetenschap gaat niet over één nacht ijs.

Frederique Melman

Vincent Lombardi, "Detection of an Infectious Retrovirus, XMRV, in Blood Cells of Patients with Chronic Fatigue Syndrome", Report in Science, 8 oktober 2009.

John Coffin en Jonathan Stoye, "One New Virus - How Many Old Diseases?", Perspective in Science, 8 oktober 2009.

Artikel in Trouw, het clubblad van het Nijmeegs Kenniscentrum Chronische Vermoeidheid,

waarin "vermoeidheidsdeskundige" van der Meer weer aan het woord komt:

Nieuw virus ontdekt bij vermoeide mens: hoog deja-vu-gehalte

Trouw 30, De vrijdag Gids

Onder het mes

Stop de persen: Amerikaanse we­tenschappers hebben een virus gevonden dat opvallend vaak voorkomt bij mensen met het chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS). Biedt dit virus dan eindelijk een biologische verklaring voor de ziekte, waarvan patiënten nu vaak te horen krijgen dat hij 'tussen de oren' zit?

Je zou het haast denken, want de ontdekking staat vandaag in Science, een van de hoogst genoteerde wetenschappelijke tijdschriften ter wereld. Onderzoek dat de kolommen van dit blad haalt, is doorgaans keihard en op alle mogelijke manieren gecheckt.

Een virus dus. Om precies te zijn: het XMRV-virus, verwant aan een virus bij muizen. Drie jaar geleden is het voor het eerst waargenomen bij de mens, bij mannen met prostaat­kanker. Dit bracht de Amerikaanse onderzoekers ertoe om ook patiënten met het chronisch vermoeidheidssyndroom op de ziekteverwekker te controleren.

Met een DNA-test keken de des­kundigen bij honderd patiënten of het virus in hun bloed zit. En jawel, 67 procent bleek besmet. Ook tweehonderd gezonde personen werden getest. Bij hen vertoonde maar 3,7 procent sporen van XMRV. Het virus lijkt dus iets met de 'onverklaarbare' vermoeidheid te maken te hebben, schrijven de onderzoekers, al erkennen zij dat ze nog lang geen oorzakelijk verband hebben aangetoond.

De geschiedenis pleit niet in hun voordeel, reageert Jos van der Meer, hoogleraar interne geneeskunde in het Universitair Medisch Centrum St Radboud in Nijmegen. Hij doet al bijna twintig jaar onderzoek naar CVS. De ontdekking heeft voor hem een hoog deja-vu-gehalte. "Al eerder hebben wetenschappers van de daken geschreeuwd dat ze de oorzaak van het chronische vermoeidheidssyndroom hadden gevonden. Meestal ging het om een virus. Maar als je het goed uitzocht, en dat deden we hier, dan bleef er niets van over."

Halverwege de jaren tachtig trok als eerste verdachte het Epstein­ Barr-virus voorbij, bekend van de ziekte van Pfeiffer. Daarna volgden enterovirussen, de bacterie mycoplasma fermentans en het herpesvirus. De gemelde besmettingspercentages, net zo hoog als die van nu, bleken steevast terug te voeren op vervuilde preparaten. Er zit iets tussen de snijmachine waar de microscopische weefselplakjes op waren gesneden. Of de hyper-gevoelige DNA-test was besmet geraakt, wat soms ook bij forensisch onderzoek misgaat.

De nieuwe studio kan volgens Van der Meer op zo'n zelfde fout berusten. Alle monsters komen uit een vriezer. Waarom heeft Science geen extra controle geëist uit een ander lab? Nu zijn ze over een nacht ijs gegaan. Ik zie de patiënten hier straks al weer op de stoep staan om te vragen of wij hen op dat virus willen testen. Maar daar is het nog veel te vroeg voor."

Een bijkomende vraag is hoe 3,7 procent van de gezonde mensen het virus bij zich kan dragon zonder moe te zijn. Kennelijk vormt het virus alleen niet het hele verhaal.

Ondanks zijn scepsis gaat ook Van der Meer nu oude preparaten testen. Vermoedelijk valt het virus dan door de mand, maar dat hoeft niet. "Als het virus echt een rol speelt, is dat een geweldige doorbraak. Nu behandelen we patiënten nog met cognitieve gedragsthe-rapie, straks misschien met virusremmers, net als hiv-patiënten." Die middelen staan helaas wel bekend om een vervelende bijwerking: moeheid.

Sander Becker

Citaten uit het uitgebreide studierapport:

Thus, the virus

detected in the CFS patients blood samples is

unlikely to be a contaminant.

We also observed cell-free transmission of XMRV

from the PBMCs of CFS patients

to the T-cell line SupT1 and

both primary and secondary transmission of cell-free virus

from the activated T cells of CFS patients to normal T cell cultures.

Activated lymphocytes were co-cultured with LNCaP,

a prostate cancer cell line with defects

in both the JAK-STAT and the RNase L pathways

that was previously shown to be permissive for XMRV infection.

After co-culture with activated PBMCs from CFS patients,

LNCaP cells expressed XMRV Env and multiple XMRV Gag proteins

by Western blot and IFC.

These results are consistent with the hypothesis that

CFS patients mount a specific immune response to XMRV.

Neurological maladies and

immune dysfunction

with inflammatory cytokine and chemokine upregulation

are some of the most commonly reported features associated with CFS.

This observation raises several important questions.

• Is XMRV infection a causal factor in the pathogenesis of CFS or a passenger virus in the immunosuppressed CFS patient population?
• What is the relationship between XMRV infection status and the presence or absence of other viruses that are often associated with CFS (e.g., herpesviruses)?

Detection of an Infectious Retrovirus, XMRV, in Blood Cells of Patients with Chronic Fatigue Syndrome

Science Express. Published Online October 8, 2009. doi: 10.1126/science.1179052

Vincent C. Lombardi, Francis W. Ruscetti, Jaydip Das Gupta, Max A. Pfost, Kathryn S. Hagen, Daniel L. Peterson, Sandra K. Ruscetti, Rachel K. Bagni, Cari Petrow-Sadowski, Bert Gold, Michael Dean, Robert H. Silverman, Judy A. Mikovits.

Chronic fatigue syndrome (CFS)

is a debilitating disease of unknown etiology

that is estimated to affect 17 million people worldwide.

Studying peripheral blood mononuclear cells (PBMCs)

from CFS patients,

we identified

DNA

from a human gammaretrovirus,

xenotropic murine leukemia virus-related virus (XMRV),

in 68 of 101 patients (67%)

compared to 8 of 218 (3.7%) healthy controls.

Cell culture experiments

revealed that

patient-derived XMRV

is infectious and

that

both cell-associated and

cell-free transmission

of the virus are possible.

Secondary viral infections

were established in

uninfected primary lymphocytes and

indicator cell lines

following exposure to

activated PBMCs,

B cells,

T cells,

or plasma

derived from CFS patients.

These findings raise the possibility that

XMRV may be a contributing factor

in the pathogenesis of CFS.

Samenvatting:

http://www.sciencemag.org/cgi/content/abstract/1179052

Uitgebreid studierapport:

http://www.cfids-cab.org/rc/Lombardi.pdf

Aanvullende opmerkingen:

http://www.afme.org.uk/res/img/resources/science%20express.pdf

Dank aan Jan, Dirk, Brigitte, Rubia, Melvin, Rob, Evelien, Dean, Marieke en talloze anderen.