Follow FrankTwisk on Twitter  
   

 

 

 

 

Artikel VanNess et al

 

Inspanningstesten

als medisch/juridische onderbouwing

van arbeidsongeschiktheid

 

 

 


 

De groep rond dr. Snell/dr. VanNess heeft in 2007 een aantal studies gepubliceerd over

de prestaties bij en effekten van een (dubbele) inspanningsproef: klik hier, hier en hier.

 

Voortbordurend op de bevindingen uit die studies,

verscheen onlangs een artikel van VanNess, Snell en kollega's

m.b.t. het belang van een dubbele inspanningstest

bij de medisch-juridische onderbouwing van arbeids(on)geschiktheid.

 

Bij het vaststellen van recht op een arbeidsongeschiktheidspensioen zijn in de VS

de volgende twee zaken relevant:

  • de medische onderbouwing van de ziekte ťn
  • de verdienkapaciteit: substantial gainful employment
  • (mate waarin men in staat is via werk inkomen kan verwerven).

Een inspanningstest is ťťn van de manieren om die zaken te onderbouwen.

 

 

Bij een ťťnmalige inspanningstest doen zich twee mogelijkheden voor:

  • De patiŽnt presteert boven normaal [*1].
  • In dat geval worden de resultaten vrijwel zeker als tegenargument gebruikt.

  • De patiŽnt presteert normaal [*1] of beneden normaal
  • In dat geval zal de wederpartij waarschijnlijk het tegenargument aandragen dat de

    patiŽnt gedekonditioneerd is (een slechte konditie heeft) door te weinig beweging.

 

Drie verklaringen waarom de gemiddelde prestatie van CVS-patiŽnten bij een inspanningstest

niet veel minder is dan of gelijk is aan de prestaties van "inaktieven", zijn:

  1. De groep CVS-patiŽnten is zeer divers (in jargon: zeer heterogeen [*1]).
  2. PatiŽnten rusten veel in de dagen voorafgaande aan de test.
  3. PatiŽnten kunnen op het tandvlees eenmalig tot een "redelijke" prestatie komen
  4. (men kan objektief vaststellen of patiŽnten tot aan de uitputtingsgrens gaan).

 

De enige manier om die post-exertional malaise/slecht herstelvermogen hard te maken is

via een dubbele inspanningstest: een zeer pijnlijke ervaring voor de meeste patiŽnten.

Spijtig genoeg ligt de bewijslast echter bij de patiŽnt en niet bij de tegenpartij.

 

 

Wat is de rol van de dubbele inspanningstest m.b.t. de 2 basiseisen voor een uitkering?

 

1 Onderbouwen dat de invaliditeit "medisch objektiveerbaar" is.

 

1a Kan de dubbele inspanningstest de diagnose/post-exertional malaise [*1] onderbouwen?

 

Ja, want de afname van de inspanningskapaciteit is extreem groot.

Dit duidt op een enorme verstoring van de normale stofwisseling.

 

1b Kan de dubbele inspanningstest "CFS" van andere ziekten onderscheiden?

 

Ja, want bij andere ziekten is de achteruitgang veel minder groot (ca. 25% vs. ca. 7% [*2]).

 

 

2 Onderbouwen dat de patiŽnt niet in staat is met werk inkomen te verdienen.

 

2a Kan de dubbele inspanningstest de mate van invaliditeit/beperkingen onderbouwen?

 

Ja, want de resultaten van de inspanningstest (zuurstofopname en verzuringsdrempel)

kunnen ongerekend worden naar de beschikbare energie. Dit kan vervolgens afgezet worden

tegen de hoeveelheid energie die specifieke aktiviteiten/taken vereisen.

 

2b Kan de (dubbele) inspanningstest "CFS" uitputting en simulatie onderscheiden?

 

Ja, aan de hand van

*  het respiratoir quotiŽnt (verhouding ingeademde lucht/uitgeademde koolmonoxide),

*  de maximale zuurstofopname (zuurstofopname bij uitputting, VO2max) en/of

*  de maximale hartslag (hartslag bij uitputting)

kan men objektief aantonen of iemand de maximale inspanning/uitputting bereikt heeft.

 

 

 

*1

Navraag leerde me dat sommige CVS-patiŽnten de tweede dag beter scoren

dan de eerste, dus licht vooruitgaan (een positief trainingseffekt hebben).

Voor de diagnose ME (Ramsay) of ME/CVS (volgens de Canadese richtlijnen)

is de klacht post-exertional malaise/inspanningsintolerantie een verplichte eis.

Dit illustreert nogmaals dat CVS geen ME is.

"ME/CVS-belangengroepen" kunnen eenvoudigweg niet twee belangen dienen...

Vermoeidheidsdeskundigen zullen uit de vijver CVS-maar-geen-ME blijven vissen

en positieve resultaten van CGT/GET tegen ME-patiŽnten blijven gebruiken!

 

*2

De achterliggende studie betrof 6 patiŽnten en 6 "gezonde" inaktieve mensen.

Zowel de groep rond Snell en VanNess als de groep rond Macintosh (klik hier)

zijn druk doende de dubbele inspanningstest met grotere groepen te herhalen.

 

 


 

Legal and scientific considerations of the exercise stress test.

Journal of Chronic Fatigue Syndrome, Vol. 14(2) 2007, 61-75. doi: 10.1300/J092v14n02_06.

Margaret Ciccolella M, Stevens SR, Snell CR, VanNess JM.

 

 

ABSTRACT

 

 

This article examines the legal and scientific bases

on which an exercise stress test

can provide medically acceptable evidence of disability

for the Chronic Fatigue Syndrome (CFS) patient.

 

To qualify for disability benefits, a claimant must establish

the existence of a serious medically determinable impairment (MDI)

that causes the inability to work.

 

The single stress test has been used to objectively establish

whether a claimant can engage in ďsubstantial gainful employmentĒ and

is an important determinant of the award or denial of benefits.

 

A review of case law indicates problems associated with a single test protocol

that may be remedied by a "test-retest" protocol.

 

The results of a preliminary study employing this approach indicate that

the test-retest protocol addresses problems inherent in a single test

and therefore provides an assessment of CFS related disability

consistent with both medical and legal considerations.

 

 

Key Words

Serial exercise testing, functional impairment, differential diagnosis.

 

 

 

Bron:

http://www.name-us.org/MECFSExplainPages/2007CiccolellaLegalStressTest.pdf