ACTUEEL (W42213)

VRIJDAG 11 SEPTEMBER 2009

De 17-jarige CVS-patiënte Lisa Descheemaecker uit Jabbeke belandt onterecht in psychiatrie

De psychiatrie is een echte maffia

JABBEKE -

De 17-jarige Lisa Deschee­maecker lijdt aan de complexe ziekte ME, in de volksmond beter bekend als CVS of Chronisch Vermoeidheidssyndroom. Omdat dokters verkeerde diagnoses stelden, werd ze anderhalf jaar in de psychiatrie geplaatst. Via de vereniging MEAB vzw kwamen Lisa en haar ouders in contact met een dokter die gespecialiseerd is in deze ziekte. Lisa en haar moeder vertellen vrijuit over die traumatiserende periode en over het leven met ME.

Lisa Descheemaecker woont samen met haar ouders Erwina Vanryckeghem en Martin, en haar jongere zus Sara in Jabbeke. Tijdens het schooljaar 2006-2007 kreeg Lisa het alsmaar moeilijker. "Ik zag de letters op het bord naar beneden dwarrelen", zegt ze. "Ik kon het geluid en het licht in de klassen ook niet meer verdragen. Ik lag praktisch te slapen op mijn lessenaar. Het werd erger en erger, zonder dat ik het eigenlijk echt besefte."

"Ze kon zich niet meer concentreren en slaagde er niet meer in om de leerstof te verwerken", zegt Lisa's moeder Erwina. "Door geheugen- en concentratiestoornissen werd ie angstig. "Ik kan niet meer naar school", zei ze.

Lisa : "Het lukte met meer om naar school te gaan. Ik vroeg om testen te laten uitvoeren. Uiteindelijk werd er een EEG-test gedaan, maar daarop zagen de artsen niks. Ik deed in die periode alles om in bed te kunnen liggen. Ik wou op school blijven, maar dat lukte niet. Ik probeerde de cursussen van klasgenoten over te schrijven om alles bij te houden, maar op den duur waren de pakken zo groot dat ook dat niet meer ging."

Tussen de oren

Er volgden heel wat doktersbezoeken, maar niemand die wist wat er scheelde. Bloedon-derzoeken wezen ook niks uit. De conclusie die iedereen maakte, was dat het bij Lisa 'tussen de oren' zat. Daarop trokken ze naar de psycholoog. Die stuurde hen door naar de psychiater. "Lisa studeerde op dat ogenblik nog Moderne Wetenschappen in Sint-Andries", zegt Erwina. "De psychiater veronderstelde dat ze niet meer naar school wilde gaan, dat ze  hoog gegrepen had. Terwijl Lisa echt wel een intelligent meisje is. Ze bleven maar zeggen dat het om een psychisch probleem ging. Ten slotte stelde de psychiater een opname in de psychiatrie voor."

Uiteindelijk verbleef Lisa anderhalf jaar in de psychiatrie. Een traumatiserende ervaring, zowel voor Lisa als voor haar gezin... "Ik weet nog goed dat ik door het raam van mijn kamer naar beneden keek". zegt Lisa. "Mijn ouders en zus zwaaiden haar me en mama was aan het wenen. Dat beeld zie ik nog altijd vaak voor me."

Lisa Descheemaecker en haar moeder Erwina Vanryckeghem hekelen de onverschilligheid van de medische sector. (Foto TV)

Tijdens haar verblijf in de psychiatrie bleven de dokters Lisa pushen om naar school te gaan. "Om 7 uur moest ik opstaan. maar dat lukte niet. Ik geraakte niet uit mijn bed en werd daardoor als lui bestempeld. Ik was ook doodmoe door de medicatie. Ze probeerden van alles uit op me. De ene keer had ik volgens hen een psychose, de volgende keer een hechtingsstoornis. Ze deden psychoanalyse en andere 'dwaze' testen. Ik moest zelfs een IQ-test doen. Ik zei nog dat ik te moe was maar moest die test toch doen. Ik haalde een score van 80. Ik was woedend! Ze zei­den me dat een BSO-richting beter was voor me. Mijn eigenwaarde en zelfrespect kregen door hun onbegrip een serieuze knauw. Ik vind het erg dat ik daar zo veel tijd heb verloren. De psychiatrie is een maffia."

Zwaar aangetast

Omdat Lisa er niet in slaagde om gewoon naar school te gaan werd ze naar het Zeelyceum in De Haan gestuurd. Daar kon Lisa school lopen op haar eigen tempo. Ze leerde er ook een jongen kennen. Zijn moeder en drie van haar kinderen leden aan ME en waren aange-sloten bij MEAB vzw. "Ze zeiden me dat ik er moe uitzag" zegt Lisa. "Zelf besefte ik dat niet meer, want je wordt dat op den duur gewoon. Ze hebben me aangeraden om naar de praktijk van dokter De Meirleir in Neder-Over­Heembeek te gaan. Hij vermoedde al snel dat ik ME had."

Na enkele tests bleek dat Lisa de aandoening in erge mate had. "We waren verbouwereerd" zegt Erwina. "Dat ze daar nog nooit eerder achter gekomen waren! We waren wel opgelucht maar de onverschilligheid die we de voorbije jaren ervaren hadden had ons enorm ge-raakt. De huidige geneeskunde doet enkel aan symptoombehandeling en zoekt niet naar de echte oorzaak."

Als kind was Lisa al vaak ziek en op haar twaalfde bleek dat haar nieren niet goed werkten. De dokters wisten dat, maar legden nooit de link met haar vermoeidheid. Natuurlijk heeft het allemaal met elkaar te maken. Een auto die met vervuilde benzine rijdt, valt ook stil. Lisa is eigenlijk een zware aids-patiënt maar dan zonder aids. Ze is het slachtoffer van een grote medische dwaling.

Slaapstoornissen

Ondanks haar extreme vermoeidheid ondervindt Lisa net als alle ME-patiënten zware slaapstoornissen. Om in haar diepe slaap te geraken moet ze zware slaapmedicatie nemen. "En soms duurt het dan nog twee uur voor ik in slaap val" zegt de moedige Lisa die tijdens ons gesprek alsmaar vermoeider wordt. "Ik heb ook vaak nachtmerries. Die gaan vaak over koude en warmte. Alles is ijs, ik glijd uit en val dan in slaap. Heel raar. Mijn hersenen en mijn geest zijn nooit in rust door de vergiftiging van mijn systeem."

Lisa neemt de medische sector en vooral de Psychiatrie veel kwalijk. "Ik werd tegen mijn wil opgenomen" zegt ze. "Ze wilden zo gezegd trauma's en depressies behandelen maar die had ik niet. Ik voelde zelf dat ik lichamelijk ziek was maar ze wilden me niet geloven. Nu heb ik door hen wel trauma's. Ik kan die periode in de psychiatrie moeilijk loslaten."

Tim Vansteelandt

Dank aan Rubia, die mij de scan van het artikel toezond.